Nazwa miejscowości.
Woloschatka 1565; Wołosate 1606; wieś Wołoszata 1665; Wołosate XIX i XX w.; ukr. Вопосаме [Wołosate]. Nazwa oznacza obszar porośnięty trawami, tu pierwotnie nazwa potoku. W okresie od 1 X 1977 do 1 IV 1981 wieś nosiła nazwę Roztoka.

Historia.
Osada została założona w dolinie Wołosatki. Wołosate jest najdalej wysuniętą na południe zamieszkaną miejscowością Polski. Od południa wieś graniczy z ukraińską wsią Lubja w rejonie wełokoberezkim obwodu zakarpackiego. Wymieniona była w dokumentach z 1557 r. a w 1566 r. odnotowano; „Wołoschatka wieś,(...) distans od Sanoka mil 12 (...) kniaź tylku dwu człowieku teraz tam osadził, a obu furtatów (złodziei), którzy jeszcze bardzo mało wykopały. Bóg to wie, kiedy im swoboda wynidzie”. W XVII w. Wołosate zostało dwukrotnie spalone przez zbójników tołhajów, których napady powtarzały się jeszcze do XIX w. W 1711 wieś została zniszczona przez wojska szwedzkie generała Magnusa Stenbocka. 30 kwietnia 1849 r. huzarzy węgierscy napadli na Wołosate, uprowadzając bydło i 10 chłopów. W czasie I wojny światowej zimą 1914 i 1915 roku toczono tu walki pozycyjne. Była to duża wieś bojkowska, w większości jednak zamieszkana przez Polaków – przed wojną liczyła ponad 1200 mieszkańców, było ponad 200 domów. Po roku 1944 władze radzieckie po przesunięciu granicy, wywiozły miejscowych Bojków w okolice Stryja. Po II wojnie światowej wieś została zniszczona i wysiedlona. Ludność polską wywieziono do Polski. W latach 70. powstało tu duże gospodarstwo hodowlane. Na jego potrzeby, z pomocą wojska, w 1987 r. rekultywowano dolinę Wołosatego. W Wołosatem znajduje się Zachowawcza Hodowla Konia Huculskiego.*


*Źródło: S. Kryciński, Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy, Warszawa 1995.