WETLINA



Nazwa miejscowości


Wethlina 1580; Wetlina 1589; w Wetlinie 1618, Wetlina 1745, XIX i XX w.; ukr. Ветлина [Wetłyna]. Nazwa wywodzona od ukr. słów wetło, wetłyna – rodzaj wierzby. Najstarszy zapis nazwy wsi może sugerować jej pochodzenia od s.c.s. ветхїй [wetchij] – stary, dawny, starożytny.


Historia


Wieś lokowana na prawie wołoskim w najwyższej części doliny potoku Wetlinki. Powstała w dobrach należących do Kmitów. Wzmiankowana po raz pierwszy w 1580 r. jako wieś zasiedlona. Do 1553 r. Wetlinę dziedziczy Piotr Kmita Sobieński, a po jego śmierci bezdzietna wdowa, Barbara Kmita z Herburtów. Po jej śmierci w 1580 r. brat Stanisław Herburt. Według miejscowej tradycji zasiedlano kolejno Stare Sioło, Zabrodzie, a na końcu najwyżej położona część wsi – Osadę. W XVI i XVII w. właścicielem wsi była rodzina Boguskich, następnie Helena Boguska wniosła ją w wianie Janowi Lipskiemu. Wnuczka Lipskiego, Teresa w pierwszej połowie XVIII w. wyszła za Michała hr. Konarskiego i wniosła ziemie w posagu. Wetlina należała do Konarskich aż do I wojny światowej. Tutejszy majątek należał do siedmiu kolejnych pokoleń tej rodziny. W 2 poł. XIX w. do Konarskich należały również Lutowiska i Chrewt. W 1868 r. powierzchnia wsi wynosiła 10 640,2 morgi (6123,4 ha),w tym lasów 7269 mórg (4183,3 ha). Do 1945 zamieszkana przez Bojków, w czasie akcji „Wisła” dnia 10 maja 1947 r. wysiedlono z Wetliny ok. 100 mieszkańców, po wysiedleniu nie pozostał nikt. Wieś była zasiedlana ponownie na przełomie lat 50/60. Pierwszymi nowymi osadnikami byli pracownicy leśni oraz oo. Bernardyni. W 1958 r. zbudowano w Wetlinie pierwsze nowe domy w Starym Siole. W 1980 r. na miejscu cerkwi, (która notabene była największą w Karpatach), stanął drewniany kościół parafialny. Po 1989 r. nastąpił gwałtowny rozwój placówek turystycznych i handlowych.