Nazwa miejscowości.
Ustryki 1580; Vstryki 1589; z Ustrzyk górnych 1653, Ustrzyki Górne 1892; ukr. усме рікu , pol. ujście rzeki – miejsce gdzie jedna rzeka wpada do drugiej.

Historia.
Wieś lokowana na prawie wołoskim w XVI wieku przez ród Kmitów, rozłożyła się na długości ponad 4 kilometrów nad potokiem Wołosatym. Wzmianki o Ustrzykach Górnych pochodzą z 1529 r. Z poł. XVI w. pochodzą przywileje wydane przez Piotra Kmitę dla Stuposian (1531), oraz Tarnawy Niżnej (1537) i Wyżnej (1549). Piotr Kmita Sobieński do 1553 r. dziedziczy Ustrzyki G., a po jego śmierci, bezdzietna wdowa Barbara Kmita z Herbutów. Po jej śmierci w 1580 r.; dziedziczył Ustrzyki G. brat Stanisław Herbut. Ustrzyki należały potem, jak i Stuposiany do Wisłockich. W 1914 r. Ustrzyki Górne należały m. in. do Augusta Nowaka, który posiadał tu tartak. Wybudowano tu także kolejkę wąskotorową od Ustrzyk do Sokolików Górskich. W 1915 r. w czasie I WŚ najcięższe walki toczyły się o Przełęcz Użocką i Przełęcz Beskid nad Wołosatem, co powodowało też zniszczenie wsi. Całkowicie zniszczone Ustrzyki G. zostały w latach 1945-1947 na skutek działań NKWD, wojska radzieckiego. Miejscowa ludność polska po 10 miesiącach od wkroczenia Armii Radzieckiej, w czerwcu 1945 roku, została całkowicie wysiedlona i wywieziona do Polski lub do łagrów. Pozostała ludność ukraińska, została wysiedlona w 1951 r. w głąb ZSRR, a oporni na Syberię. Po unicestwieniu wsi, powstała strażnica WOP w 1951 r. oraz schronisko PTTK, uruchomione w 1956 r. W latach 80. zaczęła się tu rozwijać osada leśna, w 1985 r. wybudowano kościół p.w. św. Anny oraz powstały budynki Bieszczadzkiego Parku Narodowego. W 1992 r. wybudowano Ośrodek Turystyczno-Rekolekcyjny im. Jana Pawła II. Ustrzyki Górne stanowią dobrą bazę dla turystyki pieszej. Zimą oferują dobre warunki narciarskie. W okolicy znajdują najwyższe szczyty polskich Bieszczadów: Połonina Caryńska (1297 m), Wileka Rawka (1304 m) oraz Tarnica (1346 m). W centrum Bieszczadzkiego Parku Narodowego znajduje się wyciąg orczykowy, którego właścicielem jest Hotel Górski.*


*Źródło: S. Kryciński, Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy, Warszawa 1995.