PANISZCZÓW

Nieistniejąca wieś nad potokiem Paniszczówka uchodzącym do południowo - wschodniej odnogi Jeziora Solińskiego. Obecnie bardzo malownicza, pusta dolina, w której odbywa się sezonowy wypas.

Paniszczów lokowano na prawie wołoskim w sobieńskich dobrach Kmitów. Istniał już w 1530 r., pod nazwą "Palyschow" (od imienia Palisz). Pod koniec XIX w. na dolnym końcu wsi znajdowały się: dwór, cerkiew, dwa młyny i tartak parowy, na górnym zaś - trzy karczmy. Jedna z nich, o nazwie Bukowina, stała na grzbiecie, u zbiegu granic Paniszczowa, Daszówki i Sokołowej Woli. W I poł. XX w. powstał przy niej niewielki przysiółek. W 1921 r. wieś liczyła 115 domów i 873 mieszkańców (770 grek., 40 rzym., 63 mojż.).

W latach 1945-51 wieś należała do ZSRS. Po 1951 r. nikt się tu nie osiedlił z powodu złej drogi dojazdowej i oddalenia od większych miejscowości. Opuszczone domy masowo rozbierano i przenoszono do innych wsi. Przyjeżdżali po nie nawet ludzie spod Rzeszowa. Najdłużej przetrwała drewniana cerkiew p.w. św. Paraskewii, zbudowana w 1925 r., bliżniaczo podobna do istniejącej cerkwi w Bystrem. Również i ją w 1978 r. rozebrano na budulec. Pozostała jedynie wysoka, betonowa podmurówka.

Grzbietem oddzielającym dolinę Paniszczowa od jeziora biegnie szlak z Ustrzyk Dolnych do Polany.

*Źródło: „Bieszczady 2006. Przewodnik dla prawdziwego turysty”, Wyd. Rewasz, Pruszków 2006.