Czarna

Nazwa. Od ukr. Чорна; do 30 grudnia 1999 Czarna Górna.

Historia. Osada lokowana na prawie wołoskim w 1505 przez Andrzeja Wyderkę Andrzeja Wyderkę. był on pierwszym Wójtem w tej miejscowości. Otrzymał te prawo od Stanisława Kmity Sobieńskiego h. Szreniawa (ok. 1450 - 1511), starosty przemyskiego. Istniał tu dwór obronny. Właścicielami Czarnej byli m.in.; Czarnieccy, Tarłowie,ks. Konstanty Korybut Wiśniowiecki, Stadniccy, Ossolińscy, Mniszchowie i Raszowscy. W latach 1939-1941-na mocy paktu Związku Radzieckiego z hitlerowskimi Niemcami, oraz 1944-1951 wieś należała do ZSRR, , znalazła się w Polsce w ramach umowy o zamianie granic. Od października 1939 do sierpnia 1944 r. wieś była siedzibą urzędu gminy w powiecie sanockim. Miejscowość ta jak i Polany była czysto polska i dlatego w czasie II wojny światowej można było tu powołać aż dwa plutony AK i drużynę dywersyjną. Dowódcą Placówki AK był ppor.ppor. Bolesław Knebloch Łachman, a pierwszym dow. kpt. Bolesław Rudziński ps. Irka zast. por. Paweł Rudyński. W czasie wojny oddziały AK spaliły 2 zbiorniki z ropą w Czarnej. Z Czarnej pochodził Jan Dobrzański uczestnik powstania styczniowego z roku 1863, założyciel i kierownik Komitetu Bratniej Pomocy niosącej pomoc powstańcom styczniowym w roku 1864. Naczelnik Ławy Lwowskiej, współorganizator polskiego Sokoła, dyrektor Teatru we Lwowie, dziennikarz, min. twórca Gazety Narodowej, Dziennika Mód Paryskich, Dziennika Literackiego.
.
Zabytki. We wsi znajduje się cerkiew greckokatolicka pw. św. Dymitra Męczennika wzniesiona w 1834, obecnie kościół parafialny rzym.-kat. pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Świątynia jest jednym z nielicznych już reprezentantów nurtu klasycyzującego w drewnianej architekturze cerkiewnej. Zabytek szlaku architektury drewnianej województwa podkarpackiego.

Źródło: Bieszczady. Przewodnik, Pruszków-Olszanica 1992.