Nazwa miejscowości. Czyasna 1552; Cziszna 1576; Cziesna 1589; w […] Cisnej 1653; Cisna 1745, 1785, XIX i XX w.; ukr. Ticнa [Tisna]. Nazwa wywodzona od pol. ciasny. Może również pochodzić od staropolskiego ciosno oznaczającego dawny znak graniczny zaciosywany na drzewach.
Historia. Wieś położona jest położona przy starym trakcie wiodącym od Sanoka przez Przełęcz nad Roztokami w stronę Humennego, użytkowanym jeszcze w okresie II WŚ. Szlak ten był już w czasach rzymskich, czego potwierdzeniem są dwie monety cesarza Hadriana znalezione w Cisnej. Lokalizacja wsi jest ściśle związana z tym traktem. W obszernej dolinie na wschód od tego strategicznego przesmyku powstała w pierwszej połowie XVI w. wieś o nazwie „Czyasna”. Pierwsza wzmianka o jej istnieniu pochodzi z 1552 r. osada założona została na prawie wołoskim na południowym skraju dóbr należących do Balów z Hoczwi. W 1589 r. Cisnę odziedziczył Matiasz IV Bal (1598-1612), jeden z czterech synów Matiasza III Bala z Hoczwi – kasztelana sanockiego. Na początku XVII wieku właścicielem Cisnej zostaje Samuel Bal - rotmistrz królewskiej chorągwi. W 1663 roku jako właściciel Cisnej jest wymieniony Mikołaj III Bal. Potem jest to własność Bełżeckich, przez małżeństwo Zofii Balównej, siostry Mikołaja, ze Stanisławem Bełżeckim, synem Jana, wojewodą podolskim. W 1709 r. Cisna jest własnością syna wojewody Adama Antoniego Bełżeckiego, a od 1712 r. Lubomirskiego księcia na Wiśniczu i Jarosławiu - generała wojsk saskich i polskich. Od Lubomirskich Cisnę w 1720 r. nabył Michał Urbański - właściciel Lutowisk, podczaszy żydaczowski, który w 1739 roku, erygował tu parafię. W 1740 r. córka Michała Urbańskiego - Teresa Urbańska, wyszła za mąż za Józefa Benedykta Fredrę - chorążego łomżyńskiego, w posagu wniosła mu między innymi dobra ciśniańskie. W 1790 r. Cisnę odziedziczył Jacek Fredro - ojciec Aleksandra, który w 1810 wykorzystując tutejsze złoża rudy żelaza założył hutę, tzw. fryszerkę, produkującą narzędzia rolnicze, garnki i piece. Surowcem dla huty była uboga ruda darniowa, występująca na stokach Hyrlatej. Aleksander Fredro opisał Cisną w pamiętniku "Trzy po trzy". W czasach Fredrów wybudowano w Cisnej drewnianą cerkiew parafialną pw. Św. Michała Archanioła, która dotrwała do 2 poł. XX w. W owym czasie też modrzewiowy dwór, zapewne na miejscu starego. W latach 1890-1895 zbudowana została wąskotorowa kolejka leśna do Nowego Łupkowa, a w 1904 do Kalnicy. W czasie I wojny światowej wielokrotnie toczyły się tu bitwy. W okresie międzywojennym powierzchnia gruntów wsi Cisna wynosiła 956 ha. Tuż przed wojną, Cisna, mająca ok. 600 mieszkańców, zaczęła funkcjonować jako letnisko. Obecnie w miejscu słynnego wydarzenia ustawiony jest pomnik. Do momentu “Akcji Wisła” zamieszkiwali tutaj głównie Łemkowie, Żydzi i garstka Polaków. Ówczesna ludność trudniła sie rolnictwem i pracą w lasach, zaczynało się nasilać zainteresowanie tym terenem jako miejscem odpoczynku. Od połowy lat 50 do Cisnej zaczęła napływać ludność z innych regionów Polski w poszukiwaniu miejsc na osiedlenie i pracy w lasach. W latach 60 tych gmina ożyła turystycznie, wybudowano pierwsze schroniska i ośrodki wczasowe. Już końcem lat 70- tych znane były Bieszczady ze swych walorów klimatycznych, ciszy i spokoju, a wędrowne grupy turystów, przemierzały pasma połonin.*


*Źródło: S. Kryciński, Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy, Warszawa 1995.