1. Szlakiem turystycznym jest wytyczona w terenie trasa służąca do odbywania wycieczek,

oznakowana jednolitymi znakami (symbolami) i wyposażona w urządzenia informacyjne,

które zapewniają bezpieczne i spokojne jej przebycie turyście o dowolnym poziomie umiejętności

i doświadczenia, o każdej porze roku i w każdych warunkach pogodowych, o ile

szczegółowe wymagania nie stanowią inaczej (okresowe zamykanie w przypadku niekorzystnych

warunków pogodowych lub ze względów przyrodniczych na terenach chronionych).

2. Rozróżnia się następujące rodzaje szlaków turystycznych:

– piesze górskie i nizinne oraz ścieżki spacerowe, przyrodnicze i dydaktyczne,

– narciarskie,

– rowerowe,

– kajakowe,

– jeździeckie.

3. Każdy rodzaj szlaku posiada własny jednolity system znaków i urządzeń informacyjnych

zgodny z niniejszą Instrukcją. Systemy te muszą być komplementarne, ponieważ szlaki

różnych rodzajów mogą być prowadzone wspólnie.

4. Szlaki turystyczne tworzą spójną sieć na terenie kraju i łączą się ze szlakami w krajach

sąsiednich. Część szlaków stanowi elementy sieci międzynarodowych lub ogólnoeuropejskich.

5. Wszystkie szlaki turystyczne jako elementy systemu bezpieczeństwa ruchu turystycznego

i informacji turystycznej, są ewidencjonowane w Centralnej Kartotece Szlaków PTTK, a ich

tworzenie i znakowanie podlega jednolitym zasadom.

6. Lokalne sieci ścieżek spacerowych, przyrodniczych i dydaktycznych powinny być również

ewidencjonowane w Centralnej Kartotece Szlaków PTTK oraz być oznakowane zgodnie

z „Instrukcją…”.

Źródło: "Instrukcja znakowania szlaków turystycznych", PTTK, Warszawa 2007.

Instrukcja do pobrania pod adresem: http://www.pttk.pl/pttk/przepisy/instrukcja_znakowania_szlakow_0707.pdf